Noodhulp als specialisme?

Al jarenlang is de noodhulp formeel een van de taken van elk basisteam dat door generalistisch opgeleide agenten wordt uitgevoerd. In de huidige situatie leidt dit tot een beslag op veel politiecapaciteit omdat de noodhulpmedewerkers lastig inzetbaar zijn om tussendoor ander politiewerk te doen (zie ons rapport ‘Naar een effectievere noodhulp’). De medewerkers worden immers op onvoorspelbare momenten door de meldkamer aangestuurd en moeten daarom continu beschikbaar zijn om te reageren zodat de gangbare 15 minuten-norm wordt gehaald.

Experimenten met ‘prio1 voor iedereen’ of het Crisislab-experiment in een basisteam in het oosten van het land waarbij de noodhulp als aparte organisatie werd opgeheven (en beschreven in ons rapport ‘Naar een effectievere noodhulp’), gaan uit van meer efficiëntie door iedere dienstdoende agent te laten reageren op spoedmeldingen.

Er is theoretisch echter ook een andere weg mogelijk, namelijk die van het organiseren van noodhulp als specialisme. Hieronder verstaan we het organiseren van de noodhulp door speciaal daarvoor opgeleide agenten die ‘alleen’ noodhulp rijden.

In opdracht van de nationale politie, in casu de portefeuillehouder GGP, voeren wij een onderzoek uit naar de mogelijkheid om de noodhulp als specialisme te organiseren. Het gaat nadrukkelijk om een kennisvraag: het onderzoek is niet ingegeven vanuit een besluit om de beweging die momenteel binnen de politie gaande is – het in meer of mindere mate loslaten van de noodhulp als aparte organisatie – te keren. Kennis over de consequenties van de noodhulp als specialisme kan de politie echter beoogd helpen de juiste besluiten te nemen.